Αφιέρωμα στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Έπειτα από την προτροπή ενός μαυροπουλιού, επισκέφθηκα τον μοναδικό κινηματογράφο της Κέρκυρας, κάπου στη πόλη της, για να παρακολουθήσω μια ενδιαφέρουσα ταινία.
Την «Ευτυχία».
«Τελευταία προβολή» μου είπε ο άνθρωπος στο ταμείο.
Για μια στιγμή αισθάνθηκα τυχερός που πρόλαβα να τη δω.

Πήρα τη μπίρα μου από το κυλικείο κι έκατσα αναπαυτικά σε κάποιο από τα κόκκινα καθίσματα, κοντά στις πρώτες σειρές.

Η ταινία ξεκίνησε και αμέσως χάθηκα στον μικρόκοσμο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, διαμέσου της Κάτιας Γουλιώνη που την υποδυήθηκε στα πρώτα της χρόνια, και στα μετέπειτα χρόνια η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Στο τέλος αυτής της ποιοτικής ταινίας (σε σενάριο της Κατερίνας Μπέη και σκηνοθεσία του Άγγελου Φραντζή), μου έμεινε μια νοσταλγία.

Περπατούσα στη νυχτερινή πόλη της Κέρκυρας, στον δρόμο του γυρισμού, και στα αυτιά μου ηχούσαν ακόμη το "Περασμένες μου αγάπες" της Μαίρης Λίντα, καθώς και το "Αετός χωρίς φτερά".

Τραγούδια με στίχους από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

«Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ. Από κει και πέρα δεν ανακατεύομαι αν θα πιάσουν ή όχι, αν θα βγουν ή δεν θα βγουν σε δίσκους. Μόλις τα παραδώσω, υπογράφω και μια δήλωση παραιτήσεως από διάφορα δικαιώματα, ας πούμε απαρνούμαι τα πνευματικά μου τέκνα», δήλωνε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Ακρόπολις το 1960. 

Η Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, γεννήθηκε στην Μικρά Ασία το 1893, όμως αναγκάστηκε μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την καταστροφή της Σμύρνης να μετακομίσει στην Ελλάδα, με ένα μικρό καραβάκι. Μαζί της, οι δυό κόρες της και η μητέρα της. Ήταν ήδη πτυχιούχος δασκάλα.

Δεν θα αργούσε όμως να πάρει μια πνοή στη πολυτάραχη ζωή της.

Χαραχτήρας που δεν ήθελε την αδράνεια.

Δοκιμάστηκε σαν ηθοποιός, σαν ποιήτρια, εξάσκησε ακόμη και τη διδασκαλία, για να καταλήξει τελικά στον μεγάλο της πόθο και να αναδειχθεί ως σπουδαία στοχουργός του λαού.

Στην προσωπική της ζωή, ο γάμος της με τον πρώτο σύζυγό της διαλύεται αυτή την εποχή κυρίως λόγω της κοινωνικής κατακραυγής για το επάγγελμά της.

Το 1932, πεθαίνει ο πρώτος της σύζυγος και την ίδια χρονιά παντρεύεται τον συνταξιούχο αστυφύλακα Γεώργιο Παπαγιαννόπουλο. Μετακόμισε με τις κόρες της στον Κολωνό και ξεκίνησε τη νέα της ζωή. 

Ξεκίνησε να γράφει στίχους το 1948 εξαναγκαζόμενη και από το προσωπικό της πάθος τη χαρτοπαιξία, τροφοδοτώντας με αυτό τον τρόπο, έναντι ευτελούς οικονομικής αμοιβής, όλους τους επώνυμους συνθέτες της εποχής της με αριστουργηματικά τραγούδια.

Η ιστορία της συνδέεται με την ψυχή ενός ολόκληρου λαού, που μέσα από τους στίχους της ένιωθε να εκφράζονται όλοι οι καημοί και οι ελπίδες του. Μέσα από στίχους τους οποίους συνήθιζε να γράφει σε πακέτα τσιγάρων, πριν τους καθαρογράψει στο χαρτί και από εκεί πάρουν το δρόμο προς τη μελοποίηση με προορισμό την καρδιά όλων όσοι τους άκουγαν.

Η τραγική απώλεια της κόρης της

Η Μαίρη Νικολαΐδου –αυτό ήταν το όνομά της πριν το αλλάξει σε Λαΐδου επειδή υπήρχαν κι άλλες με το ίδιο επώνυμο στο θέατρο– υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο κλείνοντας τα μάτια της για πάντα, το 1960. Είναι γνωστή στο ελληνικό κινηματογραφόφιλο κοινό για τη συμμετοχή της στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, όπου υποδυόταν μία από τις τσιγγάνες που πλαισίωναν τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Βασίλη Αυλωνίτη. Τσακισμένη από την τραγική απώλεια, η Ευτυχία βρίσκει παρηγοριά στη χαρτοπαιξία η οποία ήταν και ένα είδος καταφύγιου για τα χρόνια που ακολούθησαν. 

Μετά τον θάνατο της κόρης της Μαίρης το 1960, βρήκε απόλυτο καταφύγιο στη χαρτοπαιξία. Πέθανε σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου 1972, έχοντας στο πλευρό της, την εγγονή της Ρέα, που τη φρόντισε ως το τέλος.